و آهسته بخواند زيرا پشت سر آن جناب كسى نبود و پس از آن نماز مغرب را بر او واجب كرد و سپس فرشتگان را به آن حضرت افزود پس امر كرد كه قرائت اين نماز را نيز بلند بخواند و همچنين در نماز عشاء ، و وقتى نزديك طلوع فجر رسيد نماز صبح را حق تبارك و تعالى بر حضرتش فرض نمود و امر كرد كه آن را نيز بلند بخواند تا فضل او بر ديگران معلوم گردد همان طورى كه بر فرشتگان معلوم گرديد و به همين خاطر نماز صبح را بايد بلند خواند . راوى مىگويد : محضرش عرض كردم : براى چه تسبيح در دو ركعت اخير افضل از قرائت است ؟ حضرت فرمودند : زيرا وقتى پيامبر اكرم صلَّى الله عليه و آله در دو ركعت اخير متذكر عظمت حق عزّ و جلّ شد وحشت و هراس او را گرفت و فرمود : سبحان الله و الحمد لله و لا إله إلَّا الله و الله اكبر و به همين خاطر تسبيح قرائت افضل و برتر گشت . باب سيزدهم سرّ اين كه تنها در نماز صبح بايد قرائت را بلند خواند نه در نمازهاى روزانه ديگر حديث ( 1 ) پدرم رحمة الله عليه از عبد الله بن جعفر حميرى از على بن بشار ، از موسى ، از برادرش ، از حضرت على بن محمّد عليهما السّلام حضرت در ضمن جوابهاى سؤالات يحيى بن اكثم قاضى فرمودند : امّا نماز صبح با اين كه از نمازهاى نهاريّه و روزانه محسوب مىشود با اين حال قرائت در آن را بلند مىخوانند جهتش آن است كه نبى اكرم صلَّى الله عليه و آله قرائت در آن را بلند مىخواندند زيرا اين نماز به شب نزديك است . باب چهاردهم سرّ اين كه چرا نماز مغرب در سفر و حضر سه ركعت خوانده مىشود و ساير نمازها در سفر دو ركعت دو ركعت مىباشند حديث ( 1 ) على بن حاتم در مكتوبى كه به من نوشت گفت : قاسم بن محمّد از حمدان بن الحسين ، از حسن بن ابراهيم مرفوعا تا محمّد بن مسلم نقل كرده كه وى گفت : محضر مبارك امام صادق عليه السّلام عرض كردم : براى چه نماز مغرب در سفر و حضر سه ركعت